Motyw 19

Do celów ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia po­ję­cie „prze­strze­ni pu­blicz­nej” na­le­ży ro­zu­mieć jako od­no­szą­ce się do każ­dej prze­strze­ni fi­zycz­nej, która jest do­stęp­na dla nie­okre­ślo­nej licz­by osób fi­zycz­nych, nie­za­leż­nie od tego, czy dana prze­strzeń jest wła­sno­ścią pry­wat­ną czy pu­blicz­ną, a także nie­za­leż­nie od ro­dza­ju dzia­łal­no­ści, dla któ­rej się ją wy­ko­rzy­stu­je, ta­kiej jak dzia­łal­ność han­dlo­wa (na przy­kład skle­py, re­stau­ra­cje, ka­wiar­nie), dzia­łal­ność usłu­go­wa (na przy­kład banki, dzia­łal­ność za­wo­do­wa, ho­te­lar­stwo), dzia­łal­ność spor­to­wa (na przy­kład ba­se­ny, sale do ćwi­czeń, sta­dio­ny), dzia­łal­ność trans­por­to­wa (na przy­kład dwor­ce au­to­bu­so­we i ko­le­jo­we, sta­cje metra, lot­ni­ska, środ­ki trans­por­tu), dzia­łal­ność roz­ryw­ko­wa (na przy­kład kina, te­atry, muzea, sale kon­cer­to­we i kon­fe­ren­cyj­ne) lub prze­strze­nie słu­żą­ce wy­po­czyn­ko­wi lub innym celom (na przy­kład drogi pu­blicz­ne i place, parki, lasy i place zabaw). Prze­strzeń na­le­ży uznać za prze­strzeń pu­blicz­ną rów­nież wtedy, gdy nie­za­leż­nie od po­ten­cjal­nych ogra­ni­czeń w za­kre­sie po­jem­no­ści lub bez­pie­czeń­stwa, do­stęp do niej pod­le­ga pew­nym okre­ślo­nym z góry wa­run­kom, które mogą zo­stać speł­nio­ne przez nie­okre­ślo­ną licz­bę osób, ta­kich jak zakup bi­le­tu wstę­pu lub bi­le­tu na prze­jazd, uprzed­nia re­je­stra­cja lub osią­gnię­cie okre­ślo­ne­go wieku. Danej prze­strze­ni nie na­le­ży na­to­miast uzna­wać za prze­strzeń pu­blicz­ną, jeśli do­stęp do niej ogra­ni­czo­ny jest do kon­kret­nych i okre­ślo­nych osób fi­zycz­nych na mocy prawa Unii lub prawa kra­jo­we­go bez­po­śred­nio zwią­za­ne­go z bez­pie­czeń­stwem pu­blicz­nym lub ochro­ną pu­blicz­ną lub w wy­ni­ku wy­raź­ne­go wy­ra­że­nia woli przez osobę po­sia­da­ją­cą od­po­wied­nie upraw­nie­nia zwią­za­ne z taką prze­strze­nią. Fak­tycz­na moż­li­wość sa­me­go do­stę­pu (taka jak nie­za­mknię­te drzwi, otwar­ta bram­ka w ogro­dze­niu) nie ozna­cza, że dana prze­strzeń sta­no­wi prze­strzeń pu­blicz­ną, jeśli ist­nie­ją wska­za­nia lub oko­licz­no­ści su­ge­ru­ją­ce ina­czej (takie jak znaki za­ka­zu­ją­ce do­stę­pu lub go ogra­ni­cza­ją­ce). Te­re­ny przed­się­biorstw i fa­bryk, a także biura i miej­sca pracy, do któ­rych do­stęp po­win­ni mieć wy­łącz­nie od­po­wied­ni pra­cow­ni­cy i usłu­go­daw­cy, to prze­strze­nie, które nie sta­no­wią prze­strze­ni pu­blicz­nej. Do prze­strze­ni pu­blicz­nej nie za­li­cza­ją się wię­zie­nia ani stre­fy kon­tro­li gra­nicz­nej. Nie­któ­re prze­strze­nie mogą za­wie­rać za­rów­no prze­strze­nie pu­blicz­ne, jak i nie­pu­blicz­ne, takie jak hol w pry­wat­nym bu­dyn­ku miesz­kal­nym pro­wa­dzą­cy do ga­bi­ne­tu le­kar­skie­go lub lot­ni­sko. Prze­strze­nie in­ter­ne­to­we rów­nież nie są ob­ję­te tym po­ję­ciem, po­nie­waż nie są to prze­strze­nie fi­zycz­ne. To, czy dana prze­strzeń jest do­stęp­na pu­blicz­nie, po­win­no być jed­nak usta­la­ne in­dy­wi­du­al­nie w każ­dym przy­pad­ku, z uwzględ­nie­niem spe­cy­fi­ki danej sy­tu­acji.