Motyw 38

Wy­ko­rzy­sta­nie sys­te­mów AI do zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej osób fi­zycz­nych w cza­sie rze­czy­wi­stym w prze­strze­ni pu­blicz­nej w celu ści­ga­nia prze­stępstw nie­uchron­nie wiąże się z prze­twa­rza­niem da­nych bio­me­trycz­nych. Prze­pi­sy ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia za­ka­zu­ją­ce, z za­strze­że­niem pew­nych wy­jąt­ków, ta­kie­go wy­ko­rzy­sty­wa­nia, a któ­rych pod­sta­wę sta­no­wi art. 16 TFUE, po­win­ny mieć za­sto­so­wa­nie jako lex spe­cia­lis w od­nie­sie­niu do prze­pi­sów do­ty­czą­cych prze­twa­rza­nia da­nych bio­me­trycz­nych za­war­tych w art. 10 dy­rek­ty­wy (UE) 2016/680, re­gu­lu­jąc tym samym w spo­sób wy­czer­pu­ją­cy takie wy­ko­rzy­sty­wa­nie i prze­twa­rza­nie wspo­mnia­nych da­nych bio­me­trycz­nych. W związ­ku z tym takie wy­ko­rzy­sty­wa­nie i prze­twa­rza­nie po­win­no być moż­li­we wy­łącz­nie w za­kre­sie, w jakim jest zgod­ne z ra­ma­mi okre­ślo­ny­mi w ni­niej­szym roz­po­rzą­dze­niu, przy czym wy­ko­rzy­sty­wa­nie ta­kich sys­te­mów i prze­twa­rza­nie ta­kich da­nych przez wła­ści­we or­ga­ny – gdy dzia­ła­ją w celu ści­ga­nia prze­stępstw – w opar­ciu o prze­słan­ki wy­mie­nio­ne w art. 10 dy­rek­ty­wy (UE) 2016/680 może mieć miej­sce wy­łącz­nie w gra­ni­cach wy­zna­czo­nych przez te ramy. W tym kon­tek­ście ni­niej­sze roz­po­rzą­dze­nie nie ma na celu usta­no­wie­nia pod­sta­wy praw­nej do prze­twa­rza­nia da­nych oso­bo­wych na pod­sta­wie art. 8 dy­rek­ty­wy (UE) 2016/680. Wy­ko­rzy­sty­wa­nie sys­te­mów zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej w cza­sie rze­czy­wi­stym w prze­strze­ni pu­blicz­nej do celów in­nych niż ści­ga­nie prze­stępstw, w tym przez wła­ści­we or­ga­ny, nie po­win­no być jed­nak ob­ję­te szcze­gól­ny­mi ra­ma­mi do­ty­czą­cy­mi ta­kie­go wy­ko­rzy­sty­wa­nia w celu ści­ga­nia prze­stępstw, okre­ślo­ny­mi w ni­niej­szym roz­po­rzą­dze­niu. Takie wy­ko­rzy­sty­wa­nie do celów in­nych niż ści­ga­nie prze­stępstw nie po­win­no zatem pod­le­gać wy­mo­go­wi uzy­ska­nia ze­zwo­le­nia na mocy ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia ani obo­wią­zu­ją­cym szcze­gó­ło­wym prze­pi­som prawa kra­jo­we­go, które mogą sta­no­wić pod­sta­wę ubie­ga­nia się o takie ze­zwo­le­nie.