Motyw 33

Wy­ko­rzy­sta­nie tych sys­te­mów w celu ści­ga­nia prze­stępstw po­win­no zatem być za­bro­nio­ne, z wy­jąt­kiem wy­czer­pu­ją­cej listy wąsko zde­fi­nio­wa­nych sy­tu­acji, w któ­rych wy­ko­rzy­sta­nie to jest bez­względ­nie ko­niecz­ne do re­ali­za­cji istot­ne­go in­te­re­su pu­blicz­ne­go, któ­re­go waga prze­wa­ża nad ry­zy­kiem. Sy­tu­acje te obej­mu­ją po­szu­ki­wa­nie okre­ślo­nych ofiar prze­stępstw, w tym osób za­gi­nio­nych; za­po­bie­ga­nie nie­któ­rym za­gro­że­niom życia lub bez­pie­czeń­stwa fi­zycz­ne­go osób fi­zycz­nych lub ata­ko­wi ter­ro­ry­stycz­ne­mu; oraz lo­ka­li­zo­wa­nie lub iden­ty­fi­ko­wa­nie spraw­ców prze­stępstw lub po­dej­rza­nych o po­peł­nie­nie prze­stępstw wy­mie­nio­nych w za­łącz­ni­ku do ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia, w przy­pad­ku gdy prze­stęp­stwa te pod­le­ga­ją w danym pań­stwie człon­kow­skim karze po­zba­wie­nia wol­no­ści lub środ­ko­wi po­le­ga­ją­ce­mu na po­zba­wie­niu wol­no­ści przez okres, któ­re­go górna gra­ni­ca wy­no­si co naj­mniej czte­ry lata, zgod­nie z ich de­fi­ni­cją w pra­wie tego pań­stwa człon­kow­skie­go. Taki próg kary po­zba­wie­nia wol­no­ści lub środ­ka po­le­ga­ją­ce­go na po­zba­wie­niu wol­no­ści zgod­nie z pra­wem kra­jo­wym po­zwa­la za­pew­nić, aby prze­stęp­stwo było na tyle po­waż­ne, by po­ten­cjal­nie uza­sad­niać wy­ko­rzy­sta­nie sys­te­mów zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej w cza­sie rze­czy­wi­stym. Po­nad­to wykaz prze­stępstw przed­sta­wio­ny w za­łącz­ni­ku do ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia opie­ra się na 32 prze­stęp­stwach wy­mie­nio­nych w de­cy­zji ra­mo­wej Rady 2002/584/WSiSW^[25], bio­rąc pod uwagę, że nie­któ­re z tych prze­stępstw mogą w prak­ty­ce mieć więk­sze zna­cze­nie niż inne, po­nie­waż można prze­wi­dzieć, że ko­rzy­sta­nie ze zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej w cza­sie rze­czy­wi­stym może być w bar­dzo róż­nym stop­niu ko­niecz­ne i pro­por­cjo­nal­ne do prak­tycz­nych celów lo­ka­li­zo­wa­nia lub iden­ty­fi­ko­wa­nia spraw­cy po­szcze­gól­nych wy­mie­nio­nych prze­stępstw lub po­dej­rza­ne­go o po­peł­nie­nie tych prze­stępstw, przy uwzględ­nie­niu praw­do­po­dob­nych róż­nic w od­nie­sie­niu do po­wa­gi, praw­do­po­do­bień­stwa i skali szko­dy lub ewen­tu­al­nych ne­ga­tyw­nych kon­se­kwen­cji. Bez­po­śred­nie za­gro­że­nie życia lub bez­pie­czeń­stwa fi­zycz­ne­go osób fi­zycz­nych może rów­nież wy­ni­kać z po­waż­ne­go za­kłó­ce­nia funk­cjo­no­wa­nia in­fra­struk­tu­ry kry­tycz­nej zde­fi­nio­wa­nej w art. 2 pkt 4 dy­rek­ty­wy Par­la­men­tu Eu­ro­pej­skie­go i Rady (UE) 2022/2557^[26], w przy­pad­ku gdy za­kłó­ce­nie lub znisz­cze­nie ta­kiej in­fra­struk­tu­ry kry­tycz­nej spo­wo­do­wa­ło­by bez­po­śred­nie za­gro­że­nie życia lub bez­pie­czeń­stwa fi­zycz­ne­go osoby, w tym po­przez po­waż­ną szko­dę w do­star­cza­niu pod­sta­wo­wych do­staw dla lud­no­ści lub w wy­ko­ny­wa­niu pod­sta­wo­wych funk­cji pań­stwa. Po­nad­to ni­niej­sze roz­po­rzą­dze­nie po­win­no utrzy­mać moż­li­wość prze­pro­wa­dza­nia przez or­ga­ny ści­ga­nia, or­ga­ny kon­tro­li gra­nicz­nej, or­ga­ny imi­gra­cyj­ne lub or­ga­ny azy­lo­we kon­tro­li toż­sa­mo­ści w obec­no­ści danej osoby zgod­nie z wa­run­ka­mi okre­ślo­ny­mi w pra­wie Unii i pra­wie kra­jo­wym w od­nie­sie­niu do ta­kich kon­tro­li. W szcze­gól­no­ści or­ga­ny ści­ga­nia, or­ga­ny kon­tro­li gra­nicz­nej, or­ga­ny imi­gra­cyj­ne lub or­ga­ny azy­lo­we po­win­ny mieć moż­li­wość ko­rzy­sta­nia z sys­te­mów in­for­ma­cyj­nych, zgod­nie z pra­wem Unii lub pra­wem kra­jo­wym, w celu zi­den­ty­fi­ko­wa­nia osób, które pod­czas kon­tro­li toż­sa­mo­ści od­ma­wia­ją iden­ty­fi­ka­cji lub nie są w sta­nie podać lub do­wieść swo­jej toż­sa­mo­ści – bez ko­niecz­no­ści uzy­ski­wa­nia uprzed­nie­go ze­zwo­le­nia na pod­sta­wie ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia. Może to na przy­kład do­ty­czyć osoby ma­ją­cej zwią­zek z prze­stęp­stwem, która nie chce lub – w wy­ni­ku wy­pad­ku lub z po­wo­du stanu zdro­wia – nie jest w sta­nie ujaw­nić swo­jej toż­sa­mo­ści or­ga­nom ści­ga­nia.