Motyw 22

Ze wzglę­du na swój cy­fro­wy cha­rak­ter nie­któ­re sys­te­my AI po­win­ny zo­stać ob­ję­te za­kre­sem sto­so­wa­nia ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia, nawet jeśli nie zo­sta­ły wpro­wa­dza­ne do ob­ro­tu, od­da­ne do użyt­ku ani są wy­ko­rzy­sty­wa­ne w Unii. Do­ty­czy to na przy­kład ope­ra­to­ra ma­ją­ce­go sie­dzi­bę w Unii, który zleca ope­ra­to­ro­wi ma­ją­ce­mu sie­dzi­bę w pań­stwie trze­cim okre­ślo­ne usłu­gi w związ­ku z dzia­ła­niem, które ma być wy­ko­ny­wa­ne przez sys­tem AI, który zo­stał­by za­kwa­li­fi­ko­wa­ny jako sys­tem wy­so­kie­go ry­zy­ka. W ta­kich oko­licz­no­ściach sys­tem AI wy­ko­rzy­sty­wa­ny w pań­stwie trze­cim przez ope­ra­to­ra mógł­by prze­twa­rzać dane, które le­gal­nie zgro­ma­dzo­no w Unii i prze­ka­za­no poza Unię, oraz prze­ka­zy­wać zle­ca­ją­ce­mu ope­ra­to­ro­wi z Unii wynik prze­twa­rza­nia tych da­nych przez sys­tem AI, na­to­miast sam sys­tem AI nie byłby wpro­wa­dzo­ny do ob­ro­tu lub od­da­ny do użyt­ku w Unii ani nie byłby w Unii wy­ko­rzy­sty­wa­ny. Aby za­po­biec ob­cho­dze­niu prze­pi­sów ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia oraz za­pew­nić sku­tecz­ną ochro­nę osób fi­zycz­nych znaj­du­ją­cych się w Unii, ni­niej­sze roz­po­rzą­dze­nie po­win­no mieć rów­nież za­sto­so­wa­nie do do­staw­ców i pod­mio­tów sto­su­ją­cych sys­te­my AI, któ­rzy mają sie­dzi­bę lub miej­sce za­miesz­ka­nia w pań­stwie trze­cim, w za­kre­sie, w jakim wy­ni­ki wy­two­rzo­ne przez te sys­te­my są prze­zna­czo­ne do wy­ko­rzy­sty­wa­nia w Unii. Aby uwzględ­nić jed­nak ist­nie­ją­ce usta­le­nia i szcze­gól­ne po­trze­by w za­kre­sie przy­szłej współ­pra­cy z part­ne­ra­mi za­gra­nicz­ny­mi, z któ­ry­mi wy­mie­nia się in­for­ma­cje i do­wo­dy, ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia nie po­win­no się sto­so­wać do or­ga­nów pu­blicz­nych pań­stwa trze­cie­go i or­ga­ni­za­cji mię­dzy­na­ro­do­wych dzia­ła­ją­cych w ra­mach współ­pra­cy lub na mocy za­war­tych na po­zio­mie Unii lub po­zio­mie kra­jo­wym umów mię­dzy­na­ro­do­wych o współ­pra­cy or­ga­nów ści­ga­nia i wy­mia­rów spra­wie­dli­wo­ści z Unią lub pań­stwa­mi człon­kow­ski­mi, pod wa­run­kiem za­pew­nie­nia przez to pań­stwo trze­cie lub or­ga­ni­za­cję mię­dzy­na­ro­do­wą od­po­wied­nich za­bez­pie­czeń w od­nie­sie­niu do ochro­ny pod­sta­wo­wych praw i wol­no­ści osób fi­zycz­nych. W sto­sow­nych przy­pad­kach może to obej­mo­wać dzia­ła­nia pod­mio­tów, któ­rym pań­stwa trze­cie po­wie­rzy­ły wy­ko­ny­wa­nie szcze­gól­nych zadań w ra­mach wspar­cia ści­ga­nia prze­stępstw i współ­pra­cy wy­mia­rów spra­wie­dli­wo­ści. Takie ramy współ­pra­cy lub umowy zo­sta­ły usta­no­wio­ne dwu­stron­nie mię­dzy pań­stwa­mi człon­kow­ski­mi a pań­stwa­mi trze­ci­mi lub mię­dzy Unią Eu­ro­pej­ską, Eu­ro­po­lem i in­ny­mi agen­cja­mi Unii a pań­stwa­mi trze­ci­mi i or­ga­ni­za­cja­mi mię­dzy­na­ro­do­wy­mi. Or­ga­ny wła­ści­we do spra­wo­wa­nia nad­zo­ru nad or­ga­na­mi ści­ga­nia i or­ga­na­mi wy­mia­ru spra­wie­dli­wo­ści na mocy ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia po­win­ny oce­nić, czy te ramy współ­pra­cy lub umowy mię­dzy­na­ro­do­we za­wie­ra­ją od­po­wied­nie za­bez­pie­cze­nia w od­nie­sie­niu do ochro­ny pod­sta­wo­wych praw i wol­no­ści osób fi­zycz­nych. Bę­dą­ce od­bior­ca­mi or­ga­ny kra­jo­we oraz in­sty­tu­cje, or­ga­ny i jed­nost­ki or­ga­ni­za­cyj­ne Unii ko­rzy­sta­ją­ce z ta­kich wy­ni­ków w Unii po­zo­sta­ją od­po­wie­dzial­ne za za­pew­nie­nie zgod­no­ści ich sto­so­wa­nia z pra­wem Unii. W przy­pad­ku zmia­ny ta­kich umów mię­dzy­na­ro­do­wych lub za­war­cia no­wych w przy­szło­ści uma­wia­ją­ce się stro­ny po­win­ny do­ło­żyć wszel­kich sta­rań, by do­sto­so­wać takie umowy do wy­mo­gów ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia.