Motyw 17

Po­ję­cie „sys­te­mu zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej”, o któ­rym mowa w ni­niej­szym roz­po­rzą­dze­niu, na­le­ży zde­fi­nio­wać funk­cjo­nal­nie jako sys­tem AI słu­żą­cy do iden­ty­fi­ka­cji osób fi­zycz­nych bez ak­tyw­ne­go udzia­łu tych osób, co do za­sa­dy na od­le­głość, po­przez po­rów­na­nie da­nych bio­me­trycz­nych danej osoby z da­ny­mi bio­me­trycz­ny­mi za­war­ty­mi w re­fe­ren­cyj­nej bazie da­nych, nie­za­leż­nie od kon­kret­nej sto­so­wa­nej tech­no­lo­gii oraz kon­kret­nych wy­ko­rzy­sty­wa­nych pro­ce­sów lub ro­dza­jów da­nych bio­me­trycz­nych. Takie sys­te­my zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej są zwy­kle wy­ko­rzy­sty­wa­ne do jed­no­cze­sne­go ob­ser­wo­wa­nia wielu osób lub ich za­cho­wa­nia w celu znacz­ne­go uła­twie­nia iden­ty­fi­ka­cji osób fi­zycz­nych bez ich ak­tyw­ne­go udzia­łu. Do tej ka­te­go­rii nie na­le­żą sys­te­my AI prze­zna­czo­ne do we­ry­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej, która obej­mu­je uwie­rzy­tel­nia­nie, pro­wa­dzo­nej je­dy­nie w celu po­twier­dze­nia, że dana osoba fi­zycz­na jest osobą, za którą się po­da­je, oraz po­twier­dze­nia toż­sa­mo­ści osoby fi­zycz­nej wy­łącz­nie w celu uzy­ska­nia do­stę­pu do usłu­gi, uru­cho­mie­nia urzą­dze­nia lub uzy­ska­nia bez­piecz­ne­go do­stę­pu do po­miesz­czeń. Wy­łą­cze­nie to jest uza­sad­nio­ne fak­tem, że takie sys­te­my w nie­wiel­kim stop­niu mogą wpły­wać na prawa pod­sta­wo­we osób fi­zycz­nych w po­rów­na­niu z sys­te­ma­mi zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej, które mogą być wy­ko­rzy­sty­wa­ne do prze­twa­rza­nia da­nych bio­me­trycz­nych dużej licz­by osób bez ich ak­tyw­ne­go udzia­łu. W przy­pad­ku sys­te­mów dzia­ła­ją­cych „w cza­sie rze­czy­wi­stym” zbie­ra­nie da­nych bio­me­trycz­nych, po­rów­na­nie i iden­ty­fi­ka­cja na­stę­pu­ją na­tych­miast, nie­mal na­tych­miast lub w każ­dym razie bez znacz­ne­go opóź­nie­nia. W związ­ku z tym nie po­win­no być moż­li­wo­ści ob­cho­dze­nia prze­pi­sów ni­niej­sze­go roz­po­rzą­dze­nia do­ty­czą­cych sto­so­wa­nia sys­te­mów AI „w cza­sie rze­czy­wi­stym” po­przez wpro­wa­dza­nie nie­wiel­kich opóź­nień. Sys­te­my iden­ty­fi­ka­cji „w cza­sie rze­czy­wi­stym” obej­mu­ją wy­ko­rzy­sta­nie ma­te­ria­łu re­je­stro­wa­ne­go „na żywo” lub „nie­mal na żywo”, ta­kie­go jak ma­te­riał wideo ge­ne­ro­wa­ny przez ka­me­rę lub inne urzą­dze­nie o po­dob­nej funk­cjo­nal­no­ści. Na­to­miast w przy­pad­ku sys­te­mów iden­ty­fi­ka­cji post fac­tum dane bio­me­trycz­ne zo­sta­ły już ze­bra­ne, a po­rów­na­nie i iden­ty­fi­ka­cja na­stę­pu­ją ze znacz­nym opóź­nie­niem. Do­ty­czy to ma­te­ria­łów, ta­kich jak zdję­cia lub ma­te­ria­ły wideo ge­ne­ro­wa­ne przez ka­me­ry te­le­wi­zji prze­my­sło­wej lub urzą­dze­nia pry­wat­ne, które to ma­te­ria­ły zo­sta­ły wy­ge­ne­ro­wa­ne, zanim użyto sys­te­mu iden­ty­fi­ka­cji w sto­sun­ku do danej osoby fi­zycz­nej.