Motyw 95

Bez uszczerb­ku dla ma­ją­ce­go za­sto­so­wa­nie prawa Unii, w szcze­gól­no­ści roz­po­rzą­dze­nia (UE) 2016/679 i dy­rek­ty­wy (UE) 2016/680, bio­rąc pod uwagę in­wa­zyj­ny cha­rak­ter sys­te­mów zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej post fac­tum, ko­rzy­sta­nie z ta­kich sys­te­mów po­win­no pod­le­gać za­bez­pie­cze­niom. Sys­te­my iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej post fac­tum po­win­ny być za­wsze wy­ko­rzy­sty­wa­ne w spo­sób pro­por­cjo­nal­ny, zgod­ny z pra­wem i je­że­li jest to bez­względ­nie ko­niecz­ne, a tym samym ukie­run­ko­wa­ne na osoby fi­zycz­ne, które mają zo­stać zi­den­ty­fi­ko­wa­ne, na okre­ślo­ną lo­ka­li­za­cję i za­kres cza­so­wy, oraz opie­rać się na za­mknię­tym zbio­rze da­nych po­cho­dzą­cych z le­gal­nie uzy­ska­nych ma­te­ria­łów wideo. W żad­nym wy­pad­ku sys­te­my zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej post fac­tum nie po­win­ny być wy­ko­rzy­sty­wa­ne w ra­mach ści­ga­nia prze­stępstw w celu pro­wa­dze­nia nie­zróż­ni­co­wa­ne­go nad­zo­ru. Wa­run­ki zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej post fac­tum nie po­win­ny w żad­nym wy­pad­ku sta­no­wić pod­sta­wy do ob­cho­dze­nia wa­run­ków za­ka­zu i ści­słych wy­jąt­ków do­ty­czą­cych zdal­nej iden­ty­fi­ka­cji bio­me­trycz­nej w cza­sie rze­czy­wi­stym.